Elveda Yaşam

Bir ev çiziyorum düşlere

Dışı sırf pembe içi denizden gökten daha mavice

Boyuyorum demirlerini bazuka mermisi düşmüyorların özlemiyle

Rengi çocuk

Yürekte çocuk kalsın

Büyümesin diye

Odalar çiziyorum içine

İki belki üç oda

Kocaman ferah bir salon evin orta yerinde

Ne misafirler ağırlanırdı daha kimbilir minderlerin hürmetinde

Çay demleniyor olağan keyfiyle ocağın en aceleci gözünde

Her ihtimale açık kederler demleniyor öbür gözün gizinde

Ekmeğe azık zeytinleri dolduruyor kaseye evin hanımı

Bir anne çocuk temizliyor odaları evlerin adeti bu diye

Çocuklar

Çocuklar yayılıyor evin her köşesine gövdeleriyle

Gömüyorlar duvarların taştan derisine kahkahalarını

Ki onlar gittiğinde

(gidecekler/gidiyorlar)

Ve yıkıldığında seslerini hapseden duvarlar

Bir sabah kahvaltısının neşeli selametinde

(Olması gereken)

Hesabını nasıl verecek tetiğe basanlar

Su içen yılana dokunmayan kültürün sahibi kim ki

Neden ölüyor çocuklar

Mutlulukla ne ilgisi var Cemal Süreya bu roketlerin

Ne ilgisi var kahvaltının ölümle

Bu ev

Bu serseri odalar

Bu onursuz sokaklar

Yeşile düşman

Gülüşe düşman

İnsana düşman hafızasına kilitlenip

Yazıldılar tarihin kırmızı sayfalarına

Güzelliğe diyet diye

Saklayamaz ki çocukları kedere yazgılı evler

Şövenist ırkçı

Aslı kapitalist

Kimliksiz şimdi vahşet

Üstlenmiyor ölümleri yorgun taşlar

Yükselir göğün utançlı göğsüne

Ağıtlar

Çığlıklar

Kanatıp maviyi

Tuzu kurumuş gözleriyle ağlar toprak

Neden yağmur az yağar bu coğrafyalarda düşün

Sen ki samimiydin korkarken

Bana dokunmayan bin yaşasınlarla ey hayatta kalan

Yağmaz yağmurlar

Bulutlar kaçar çünkü bu vatanın ağulu acısından

Sıcak doğar güneş buralarda

Anaç bakışıyla kucaklar aşağıdakileri

(Onunda düşünde çiçekler açar)

Ve şaşarak yaşamı örten kine nefrete

Güneş yeşiline kıyar

Yakar göğsünü ateşiyle

Önce kendini yakar

Çocuk yüzleri düşer

Henüz yaşamaya mahkum zamanların ahından

Memleket bizim Nazım usta bizim de

Yüreğimize memleket nerede

Nerelerde dolanıyor çocuk öldürmeyen bulutlar

Küçük tüpün üstünde karın doyurmaya

Eskiden yemek yapardı analar

Bu medeniyet dediğin ne menem şey

Küçük tüpten bomba yapıp insan kanı demliyorlar

O sözüm ona vatan

Vatana toprak

Toprağında hayat isteyen adamlar

Herkesi

Herkesi öldürüyorlar.

Yaşamlar iki dudak arası

Yaşamak zor zanaatmış meğer

Ve ölmek nasıl da kolay

İşsizim diyenin canlı çaresizliğinden

Etik deģermiş deyip maval okuyor tuzu kurular

Kaşıkla verdiğini kepçeyle alıyor

Asgari de anlaşıp

Perde arkasında azami emek sömürüsüne göz kırpanlar

Savaştan bozma sokak aralarında

Evciliği yeniden icat edecek neredeyse

Terinden sinek besleyen boyu bir karışlar

Sonu yok mu umuda patlayan ahlaksız egeli botların

Su alıyor deniz

İnsan utandırmayan

Maviyi utandıran mülteci dramlardan

Memleket bizim de

Dünya kimin be Nazım usta

Öldükçe büyüyor

Büyüdükçe doymuyor mezarlar

Toprağın kara aklı hep yaşayan da

Aklı hep canlarda

Nereye kadar

Neye kadar

Alimler keşfetti çoktan

Ruhumuzdan kirleniyor sular

Kirleniyor hava çok gelişmiş aklımızdan

Kısaldıkça kısalıyor yüreğin ömrü

Ruhlar komada

Ömrünü uzatsan bedenlerin

Ne fayda ey şaşkın insan ne fayda

Hışır hışır gıcır gıcır büyüyor

İnsandan insana varılmaz kağıt uçurumlar

Otuz beş yıla sığdır evlatlarını ademoğlu

Hadi dene kim sığar kim taşar

Unuttun değil mi

Balıkları kıskandıran o muhteşem hafızana bir bak

Nereden geldin

Nereye gidersin fazladan

İnsan ki hep sil baştan

Gidenler dönmeyecek gittiği suskunluktan

Ve asla

Savaşların acısını unutmadı

Unutmayacak hiç bir toprak

Anıyorsun ölülerini asırların tozlu geçmişinden

Hala kederli gözlerinle

Öyleyse neden

Yaşanacaksa en baştan

Öğretin nedir ki ey insan

Tarih dediğin hep tekrar hep tekrar

Elveda diyor kıyamete nispetçi yaşananlar

Elveda sana ey erguvan gözlü yaşam