Emanet Bu Can

Aşk ne kadar iğneli fıçı olsa da,

Gıdasını imkânsızlıktan alsa da,

Acıyı sevip de yandıkça yanmak gibi.

Ama yaşam aşktan ibaret değil ki...

Şöyle bir dünyayı seyre dalıp,

Tokat yemeden görebilmek...

Dolu dolu kucaklamadan hayatı,

?Olsun bu da bana yeter' diyebilmek.

Kendinden bir kat aşağısını görüp,

Elindeki cevherlere şükretmek...

Gönlü yukarı arşa taşırken,

Kökleri toprağa gömebilmek...

Verebilmenin tadına varabilmek.

Elinden tutarken bir elin,

Gözlerdeki parlayan ışığı,

Yıldızları yakalayabilmek...

Paylaştıkça muhtaç olanla,

Daha da artacağını bilebilmek...

Sunulan her şey bir imtihan!

Bekliyor sabırla yaratan!

Muhtaç olanla mı paylaşacak?

Komşusu açken tok mu yatacak?

Elbet verdiği gibi almasını da bilir...

Bedendeki can bile emanet değil midir?