Emanete İhanet

ihanet değil midir hiç durmadan

insanı yabanileştiren

dillenip döllenen

döllenip göllenen

insanlığın görkeminden nasıl uzaklaştıysa öyle

düzensiz düzeniyle kafalarınızı soktu çöpe

boynunuz kıldan ince

parayla değil nasılsa

sırayla

düşürdü yanılsamaları parmak uçlarınıza

bir avuç ışığınızla

yüzünün karasını silemezsiniz

göldü, döndü ırmağa, döküldü okyanusa

bastı kalleşliğin mührünü, toprak devirdi

soldu yeşilin en yeşili

ezip geçti

kaldınız boynu bükük şakayık gibi

sonbahar gelip dikildi başınıza

gözyaşınızı kana, kanınızı odalarınıza döktü

düşleriniz düştü duvarlardan

bakın tablolarınıza gülen bir fotoğrafınız var mı

gecesi gündüzü katık bir yaratık

cırcırböceklerinin ağustos türküleri kulaklarında

tuttu tükenmişliğin aynasını yüzünüze

küçüldükçe küçüldü gölgeniz

piyanoyla başladı orkestrayla devam etti

inledi damarlarınızda rapsodi

öpüştü ölüm uykusuyla, bütün ışıklar uykuda şimdi

yüzünüzde sarı sabır, teniniz söğüt serinliği

düştünüz hayatın eprimiş gözlerinden

batmış bir sandala döndü diliniz

kesti suyunu fidelerinizin büyüyemezsiniz

çiçekleriniz çekildi kendine, siz çekildiniz

çığlıksız gömüldünüz kaoslara

aklınız nereden çatladıysa oradan geçti

üşüdü parmaklarınız yağdırdığı karlardan

patlattı tekerini uygarlık arabasının

cellat ritmiyle

size bu kaçıncı fiske

vardığınız her noktada merkezi kaybettiniz

ne ayıp ne de günah, kimin safsatası bu

alnınızda yazılı, kadere mültecisiniz

avcı oyunlarında

kurşunlar altında

tüyler gibi düşürdü kuşları serçeleri

ağıtları geçirdi sokaklarınızdan

dalgaların dövdüğü gibi körfezi

vurmayı öğrendi

sırtınızda durmayı

kaç ışık birikimi kurtarır sizi

payınıza düşen

zül ile kül

*Müsadenizle