Emitasyon İnfial

..

gittim

bir yanım yüzsüz kaldı

..

güneşeydim ıstırar

ki cehennemimin nüfusu arttı

bir günah

her umut için harcanan bir gün ışığını kullanmak

bu hayat sefil

güneşe yakaran ellerimin boş kalması kadar acı

ben ki

- bir ömür bahşedilen -

esaretinde kalan bir hayalin

şeytanla trampa

bir sınav daha kaldı

ruh bedenden kopuk

yolda

yolların gölgesinde bir umudu unuttum

bir sabahı beklerken

fersiz bir yıldızın peşinde

her yıldızı bir dilek

boşalan göz yaşlarımı avuttum

bir beyaz ay ışığında

ve korktum

kendimden

ürperdim

insanlığımdan

ki elleri belinde bütün polislerin

bu hayat ki

Cennet'e

kifayetsiz referans

yapraklarımı döktüm

geceyi beklemeden

her hazan sabahının ardından

içimdeki ceremeleri çekmeyi erteledim

bir sonsuzluk ötesine

kendimi bıraktım

yalanların ortasına

ve bütün gecelerimi

neonlu ışıklarla kirlettim

- ki o geceler her şeye gebe -

berhudar oldum

bir yalana büründüğümde

kutsandım

gecelerin karanlığında

yarım sokak araları

ve yine kendime aldandım

yüzsüz ay ışığı sevişmeleri

müsvedde solitude

..bir perde arkası daha kaldı

her yolun sonu görünür mü müsavat?

bir nefes yeter mi

ömrün geçmesine?

ki ömür

emitasyon infial

insanlığa/

..ve perde kapandı

şimdi ağlamak zamanı

karantina initial

...

müsavat : eşitlik

initial : başlangıç

infial : kızgınlık,tepki

ıstırar : zorunluluk

solitude : kişinin sürekli kendisi ile dayanışma halinde olması