En Çok Sana Tutundum
ben düşerken en çok sana tutundum
en çok sende gezdim çiçekli bahçeleri
ve yine en çok sende uyandım sabahları
beni kimselere sorma... bulamazsın
bir nirengi noktası yoktur varlığımın
bir gün şarkıda olurum
bir gün şiirde
bir gün sende
bir gün de olmadık yerlerde olurum...
ben düşerken en çok sana tutundum
yine aynı yerden düştüm karanlığa
bir garip keder koktu buralar sonra
bu şehre sirayet eden yalnızlık
beni de sardı içten içe...
engel olamadım
üstünü örtemedim kırıklarımın
yine güçsüz kalan ben oldum
yine ıslanan ben oldum sokağın en tenha yerinde
ve şimdi desem ki tükeniyor kelimelerim
inanacak mısın
kurtarabilecek misin şiiri benim ıstırabımdan
ve desem ki yağmur yağacak
koşturacak mısın
şemsiye tutacak mısın gizli yaralarıma
bilemeyeceğim...
ben düşerken en çok sana tutundum
çocuksu küskünlüğüm olmadı bu sefer
seslenemedim... şuram tıkalı kaldı
en çok sende gördüm vazgeçişleri
tükenmişliği en çok sende işittim
ve tutunamayacağımı bile bile
düşerken en çok sana tutundum ben