En Çokta Kırmızın

-eğer gücüm yeterse sana seni anlatacağım

en fakir cümlelerimle

içime kemiren kimliksizliğini daha sonra..

şimdi

kır dizini

otur kuytumda

sana söz'dür

bakire susuşlarım- dedi kadın

vakit ölümü çoktan geçiyordu aşka biraz zaman kala

ellerimiz özlemekten terlemiş birer su damlası

ve üstümüzde yıldızsız bir gece

dağınık bulutlar çarpardı gözlerimize.

ki gözlerimizdi aslında yağmaya hazırlanan bulutlar..

yorgundu başım omuzlarında dinlenmek istercesine ve acıyla eriyordu cismimizde ne kadar kemik varsa..kimsemizdi aşk bizim..kirpiklerimizde bazen bir damla su..avuçlarımızda bir dilim ekmek.

kadınındım senin

sevgilin

en çokta kırmızın..

ama satır aralarına küsmüş bir paragraf gibiydin sen yazılması imkansız.mutsuz duvarlara asılan mutlu aile tabloları vardı baktığımda yüzüne..soğuktu ellerimiz ve alkolsüzdü nefesimiz..farkındaydık! bütün yorgun duvarlar da bizdik aslında,çivilenmekten delik deşik..

ellerimiz ki birbirini tutmaktan aciz..sözlerimiz konuşmaktan yorgun..bakışlarımız yağmur

-mevsimdi ,sonbahardı,sevmek gerekirdi böyle zamanlarda- dedi kadın

ve susarak dinlemedi adam..

vakit ölümü çoktan geçiyordu aşka biraz zaman kala..

-ne çok sende kalmak istemiştim

mevsim sonbahardı üstelik..

beni senden seni benden aldın

yaprak yaprak soldurup darmadağın-

dağıttın gittin- dedi kadın

adam gitti

ölüm rezil oldu kadının yanında..

ikibinonbir'in 9şubatı