En Güzel Yürümenin Adı

gece erkendir

kuş suskunluğu hüzünlerle hasta düşer kent

ilkyaz bademlerde bencil

düşüncelerim aklımda hapis

kimi görsem

bir şarkıyı öykülemek gelir içimden mutsuzluğuna

balkonlara bakarak acıktığım yarınların hatırına...

saç kırıkların üzer evden son çıkış heveslerimi

ilk defa üşümek isterim belki

çocuk sesleri parklarda azalırken portakal çiçekleriyle

temmuz tozları özler gibi uzandığım dağlar

yetmez tuzsuz rüyalarıma...

hiçbir romanın tadını çıkaramadan biter hayat

gazete sayfalarında ekmek kırıntıları biter

eskiden kalma bir ayrılık girer

yol yorgunluklarının gündemine

gerçek acının üstünü örter

gerçekle yanyana unutmadan dünyayı

sarhoş iklimlere doğru...

en güzel yürümenin adını yazmaktır bu

sevgilim en güzel yerinde bu heyecanın

sevgilim kendisi sevmenin...