En Sahici Olandı Sevmek

Sessizliğin sesi idi en yakıcı

Ve en sahici olandı sevmek:

Koşullanmadan ve konuşlanmadan yakıcılığına

Evrenin.

Hidayet bildim bileli aşkı

Kurak bir iklim kadar nasıl da yıkıcıydı ve

İmgeler seğirtti bir menzilden diğer

Bir izleğe.

Ve somurttum günlerce

Gidip de gelmeyen göçmen bulutlara:

Sadece seyrettim ve usulca,

Hissettirmeden kara gölgelere.

Sığmadım satırlara

Sığıntı mutsuzluğum kadar heyula bir boşluktu

Adeta yol bildiğim kırık çakıl taşları,

Bir bir döktüğüm her gidenin ardından

Nasıl da safça ve edilgen varlığım

Aslında tek vazgeçilmezim.

Çığırtkan söz öbekleri

Sadece duygulardan mütevellit,

Taşan ve akan oluk oluk

Nezdinde bilsem de

Vazgeçilmez bir düş olarak

İşlenirken sicilim.

Son bir edim son bir dürtü kadar

Kabul görmez yine de soluklandığım

Ve hatta

O tek kımıltı makamsız bir seyrin

Perde arkası:

Tek bir sözcük dile gelmeyen

Fısıldarken adımı

İçine sığdırdığım koca bir yaşam

Bir fani belki bir ömür:

Kelebek kadar naif aslında

Nasıl nasıl da kısa döngü,

Bilsem de geç

Ucundan tutmak sadece

Kopacağını bilsem de.