En Yalnız Anında

bulutlu uğultuları diner ömür sokağının

yağmur soğuğu yemeyi unutunca düşlerin

sahnede perdeleri çekilmiş pencereler

buğulu atmosferleriyle yıkarlar

bütün acı duvarlarını...

kafamdaki gitme izleri silinmedi bir

bir de gelmelerinden çok

gelmelerini bekleme öykülerim

kısık gülüşlerinde yaşadım hep

sana sarıldığım anlarda bir solukluk

sonsuzluğu heceler gibi tel tel

öperek saçlarının uzay kokusunu...

kurduğum dünyaların baş rolünde

açık ve kirli maviye alışık bir çocuk

yırtık ayakkabılarıyla koşmaktan usanmıyor

gömleğinin düğmeleri sökük

kolasız önlük yakası kirli

kurbağa yavruları için kaçtı en çok okuldan

özlemeyi öğrendiğini sandı

seni özleyene kadar...

kalbim telaşlı mantığıyla

alıştı alışacak derken

duracak alışmadan kalabalığına

göğü sarmalayan kuşların

ilk akşam çığlıklarına...

korkacak bir şey yok mutluysan

umutluysan ilk adımında her günün

en yalnız anındayken

gelecek haberim...