Engelli Bir Çocuğun Öğretmen Annesine İtirafı

Konuşamadığım için ,

Sana yüreğimden,

Yüreğimden sesleniyorum anne....

Yıl 2002,

Mart ayı...

Gökyüzünün ıssız semalarında ,

Hoyratça dans eden kuşlar gibi,

Toprağın berekete kavuştuğu,

Arıların sırra erdiği,

Baharın uğultulu sesinde,

Bir eğitimcinin çocuğu olarak,

Sessizce doğdum ben anne ,sessizce...

Yıl 1994,

Hani tunceli mazgirtte ,

Öğretmenlik yaparken,

Teröristlerce siper alındığınız gün,

Haince katledilen altı öğretmen arkadaşın için,

Nasıl mücadele verdiysen ,

Benim içinde mücadele ver anne ,benim içinde....

Yıl 2004,

Trabzon da bir öğrencini ,

Nasıl kurtardıysan yangından ,

Beni de kurtar anne,benide

Beynim deki zehirden....

Yıl 2006,

Erzurum da soğuk,ayaz,kış dinlemeden,

Nasıl çektiysen öğrencini dağlardan ,

Beni de çek anne,beni de,

Bu illet hastalıktan...

BAŞÖĞRETMEN ATATÜRK,

Namık kemaller,Ziya Gökalpler,

Yakup Kadriler,

Nasıl engelleri aşıp konuştuysa,

Ben de engelimi aşıp ,

Konuşacağım anne,konuşacağım....

Buradan öğrencilerine seslen anne,öğrencilerine,

Düşlerde aramasınlar gerçekleri,

Biz engellileri ziyaret etsinler,

Muhasebesini yapsınlar geçmişle geleceğin..

Buradan öğretmen arkadaşlarına seslen anne seslen,

Her gün anneme verdiğiniz ,

Moralle ayaktayım ben...

Siz eğitimcilerin biz engellilere ,

Verdiği eğitimle,

Oturduğumuz lojmanın ,

Bozuk dolabından,

Bir gözünü kaybeden,

Kardeşimin GÖZÜ,

Bizi engellileri anlamayanların BEYNİ,

Sesimizi duymayanların KULAĞI,

Ayağa kalkamayan felçlilerin BEDENİ,

Bir türlü hastalığımıza ,

Çözüm bulamayan tıbbın çaresi olacağım anne ,ÇARESİ...

ÖĞRETMENLER GÜNÜN KUTLU OLSUN.....