Engin Tunca

Şule 'ye

Taştığında kıyıları yıkan,

Sustuğunda sessizce

Yatağında uyuyan

Irmak.

Atalarımın yurdundan gelip,

Meriç ile el ele,

Ege ?ye koşan,

Kutsallığın gölgesinde akan

Irmak.

Seni tanımak

Veya tanıyamamak

Önemli değil.

Önemli olan,

Seninle

Zaman içinde

Akmak.

Önemli olan

Sana baktığımızda

Aklımıza takılan sözcükler

Ve akıp giden zamana

Sığınmak.

Yanı başımızdan akan

Kutsal Irmak!

Hatıralarında gizlenen zamanlar,

Biliyorum,

Artık bizim için

Çok uzak.

Fakat taşıdığın anıların

O kadar da uzak değil.

Bir kısmını

Bize de bırak.

Edirne seni iyi tanır.

Sen de iyi tanırsın Edirne'yi,

Hadrian ? dan beri.

Kıyılarına gizlenir

Yorgun, fakat coşkulu ruhlar.

Sularında saklanır

Ümit dolu bakışlar.

Sislerine karışır

Nice nice ağıtlar.

Sularına değen rüzgârlarla

Coşar, köpürür

Eski anılar.

Çevrende yükselirken

Nice nice kutsal anıtlar,

Eski savaş meydanlarında

Yankılanır acı dolu ağıtlar.

Taştığında coşan,

Sustuğunda mışıl mışıl uyuyan,

Atalarımın yurdundan gelen,

Atalarıma soyad olan

Kutsal ırmak.

Geçip giderken kayalıklar arasından

Trak rahipleri seni selamlar.

Köprülerde Osmanlı akıncıları seni karşılar.

Yanı başlarından geçerken

Roma köyleri

Ve Hadrianapolis

Seni kucaklar.

Bizanslılar seni yardımlarına çağırır,

Sularından yükselen esintilerden

Güç alırlar.

Bulutlara kavuşurken sislerin,

Küçük kızlar uğurladıkları

Babalarına el sallar,

Anneleriyse kaybettikleri eşleri için

Ağıtlar yakarlar.

Kutsal Tunca!

Ruhlarımız koşarken sana,

Binlerce yıl

Sende coşar,

Sende çağıldar.