Erdemin Kürsüsünde Düşlerin Ötesinde

Varoluşun ta kendisidir aslında mutluluk

Farkında olmalı yaşamın özünün

Öz varlığımın derin sessizliğinde

İyimden kötümden ve merhametimden

Yarattığım adalet çarmıha gerdi beni erdemin kürsüsünde

İşte bu yüzden kızıyorum, yeryüzüne gökyüzüne

Dile getirmediğim, benliğimde gevelediğim

Adsız kalmış düş kırıntıları unutmaya direndiklerim

Düşlerin ötesinde özlediğim yitik cennetim

Ruhumu çalmak, tümünü sağmak isterken bedenin

Zehirden hazırlanmış merhemi sürersin ruh yaralarına

Sessizce acı çekersin

Erdemlerinin göz hapsinde, kendi hükmünü vermesini beklersin

Seyredersin uzaktan uzağa yarattığın kendi cinnetini

Delilik bu olmalı

Açmaya başlarsın içindeki zindanlarının kapılarını tek, tek

Kim bilir belki de çözebilirsin kendi zincirlerini

Huzurun aydınlık kapısına ulaşmak özleniyorsa

Bencilliği yoksul bırakmalı

Doyurmalı erdemleri alabildiğine

Marifetle kullanmalı iyiyi de kötüyü de

Çünkü yok edemezsin ikisini de

Gün gelir gafil avlanırsan sevda denen muammaya

Bulursun kendini muazzam bir nehrin kıyısında

Eğer oturursan bu hayat kaynağının kıyısına

Mutlaka sıçrar birkaç damlası sana da

Seçimlerindir mutluluk bilincine ulaştıracak seni

Bilir misin ırkı olmayan tek olgudur sevgi

Her insan kendi içinde biraz köle biraz tanrıdır aslında

Varoluşun en büyük arayışıdır mutluluk insanlar yaşadıkça.