Esaret...

En büyük savaşlar benimdi

Tek tek bütün cepheleri kaybediyordum

Seni düşündükçe.

Yıllanmış bir savaştaydım artık,

Önümden vuruyordun anlıyordum...

Arkamdan vuruşlarına anlam yükleyemiyordum

Her defasında kaybediyordum...

Adım adım kuşatıyordun beni

Sancılı esaretler yaşıyordum sinemde

Ve...

Bir hıçkırıktı boğazıma düğümlenen kelepçem.

Ben;

Direnmekten vaz geçmiştim artık.

Ölüm kusuşlarına siperdi bedenim

Ölümlerden ölüm beğenirdi her defasında

Sen ihanet ederken ölümlerdeydi yüreğim...

Sen;

Sevmelerden söz ederdin

Yanardım bir başkasını gizliden gizliye sevdiğini bildiğimde

İntihar kuşanırdı yüreğim,

Ölürdüm ben,

İp boynuma geçmeden...

Sonra;

Duydum ki elin olmuşsun.

Başım önüme düşerken,

Vefasız dedim sessizce.

Bir ben duydum,

Bir hırıltı gibi tekrarladım tüm gece.

Şimdi;

Ağlamak gibisi yok,

Sağanak sağanak yağıyor ruhuma hıçkırıklarım

İçine küfürler gizliyorum

Sesim çıkmasın diye

Ellerimi ısırıyorum...

Söyle mutlun musun bu gidişinle...