Eski Bir Portre

Bir fotoğraf karesinden sarkmış

Eskimiş yüzü aşkın

Yüzleşiyor güneşin çıplaklığıyla

Ortada dürüst bir yalnızlık korkusu

Sinmiş maskelerin sorumsuzluğuna

Yıldızlar hala parlak

Gece eskisi kadar sencil...

Bir aşk romanından hayatın orta yerine düşmüş gibi

Yalancı, bir o kadar aldanılası gülüşler

Tanıdıklığına ezilmiş bir serüvenin

Son yolcuları

Bu tren kadar eski bir macerada

Biletsiz aşkların, davetsiz konukları...

Herkes korkmuş, köşesine sinmiş

Sessizlik bangır bangır hükmediyor koridorlara

Utancın, pişmanlığın o ağır kokuları karışmış birbirine

Kırmızıdan koyu bir kıvamda vuruyor yüzüne yaşantıların

Yolculuk ne zaman başladı bilinmez ya

Bitmememeye yeminli gibi sürgünler.

Köşede sahipsiz, yolunu kaybetmiş bir çığlık

Kopmuş geliyor sebebi zindan bir sevdadan

Herşey yüzün kadar masalsı

Gidişin kadar unutulası...

Bir yalnız adam portresinden sızmış

İki damla göz yaşı

Gerisi bilindik, gerisi tanıdık

Dünde unutamadıklarımı

Bu günde yaşatma çabası...

Hepsi hepsi resmedilmemiş bir gülüşün ardında

Saklanmış bir tutam acı

Tebessümler kadar yasak

Avutulamayacak kadar acınası...

Kelkit - 2009