Eski Yağmurların Hüzünlü Kokusu

Çalıntı bir mevsimdi geçen

Ne ağaçlar döktü yapraklarını,

Ne de içimizi yaktı güneşin sıcaklığı.

Kaç zaman geçti kim bilir böyle

Medet umdum hep aşktan yana...

Çıkmaz sokaklar da bitti sonunda,

İçime yağan yağmuru aralayıp

Dışarıdaki güneşe dokundum.

Burnumun ucuna konan kelebekten habersiz

bir mevsim daha geçmeden anladım ,

ömür dediğin anahtar deliğinden bakmakla geçmiyormuş.

Yırttım, yaktım kağıttan hapishanelerimi...

Ben gözlerime kan ağlatanı yazdıklarımda değil yırttıklarımda anlattım.

Şimdi lodos ya da karayel ol.

İlki sonu hiç mühim değil, baharla beraber

Eski yağmurların hüzünlü kokusu çöktüğünde bu şehre

Gel yine sen ...

Bu sefer kanayan yerlerinden öp gözlerimi...

s.c