Eskimiş Bir Hayal

Göğün kısa gülüşlerini koparıp alsam da

Uzun yollar unutkan yapıyor beni

Evde bahçede bir şarkıda kalıyorum

Göğsünü okuyorum bir kızın, yarasında geziniyorum

Başının altında nakışlı güz ayları

Ne zaman rüya bulaştırsam dizine omzuna

Ay şalvarıyla eğiliyor tepeye

Belası beni buluyor bu güz aylarının

Bir seksek taşı kâfidir geçmişi çağırmaya

Demli hüzünler takıyorum her güne

Oysa unutmak telli bir mektuptur

Çangal boynuzlu bir ağaçtır yüreği onun

Eskimiş bir hayal kalıyor ellerimde

Elim kolum bağlı olsa da değiyorum sözlerine

Kanlım olur bir gün bu uzak kırlar

(Yazılıkaya, Mayıs- Haziran 2010, Sayı: 46)