Eskimsi Şeyler

yıkılmış verandaların altında

bahçe sediri gibi kala kalmış çocukluğumu

yola devrilivermiş serviler anlatsın size

şu nane likörü şu elma sirkesi yahut

mutfak kapısına kurutulmak için asılmış darılar

ya da kırmızı soğanlar değil

hatıralar iki elim yakanızdadır bilesiniz

unutmak en güçlü silahım olsa da

giden bir babanın ardından baka kalan

iki göz odalı bir evin sofasında

duvara yaslanmış süpürgelerden düşen tohumları

tek tek toplayarak bir ömür geçirdi kadın

nazenin baharlar yerine fırtınalarla uğraştı durdu

yorgan dikti yastık üstüne yastık koydu olmadı

kırk parçalı kilimde dağıldı gitti yaşamak

eni konu gözlerindeki yaştı vedalaşmak

şehirler çöküyor artık bu memlekette

yazı kışı cenneme döndü sen sessizce gidince

umudumuzu birileri aldı götürdü çaresiz kala kaldık

güller kokmayı unuttu bülbüller ötmeyi

dua vakitlerinde çaresizlikle esiyor bad-ı saba

avuçlarımızı doldurmuyor müjde melekleri

uzun zamandır sessiz suskun bir o kadar da yorgunuz

vaveylalarla geçip gidiyor çaresiz ömrümüz

nasıl anlatacağımızı bilemediğimiz bir masal

gecenin bir yarısında çocukluğumuza musallat olmuşsa

şimdi gamzelerinden bahsetme zamanı gelmiştir

Eylüle kadar ölmezsem yani durmadan yazarım neticede ben

kadim dostların içinden kaldırımlara düşmüş o son adamım

oldu oldu olmadı galonluk Avşa şarabı kadar kekremsi bir tatla

pancar turşusu kızıllığında bir burunla gülerek

savurgan kelimelerimi de alır kitaplarımla ölür giderim