Eşkıya
Gönül dağlarında yolumu kesmiştin
Silah zoruyla rehin etmiştin
Kanatlı atları üstüme sürmüştün
Ne çok korkmuştum
kalbim fırlamıştı yerinden
Dönmedi bir daha
Beklemekten vaz geçtim rehindi dağlarda
Eşkıya
Ben bu ormanların dilinden anlamazdım
Dağların kanunu bilmezdim
Yolumda düşmezdiya hani
Kader denilen yazgı çekmeseydi oraya
Çok üşüdüm be eşkıya, ayaza terk ettin gönlümü
Bu dağlar çok sarp yol iz yok, gözlerim de bağlıya hani
Bir uçurum kenarına gelirsem tut yüreğimi
Önce barut sesleri sonra tüfeğin yüreğimdeki namlusu
Çok yoruldum bu dağlarda be eşkıya
Vur yüreğimden bitsin
Ben kaçamadım bu dağlardan
Bir kuruşunla yere serilirim hatta mezara bile girerim
Sen yüreğimden vur be eşkıya
Gönül dağında kaldım
İstersen ateşe ver yak be eşkıya
Bedirhan gökçe'nin şiirinden ilhamla