Esme

okumayı en çok sevdiğim şiirin içinde çocuk oldum hep

bir de sende.

gözyaşımda nicesi boğuldu kelimelerin

senin ellerin kurtuldu bir tek, çocukluğun bir de...

-nisandan kalma bir avuç yağmur biriktirdim gözlerimde

haziranlarda lazım olur da belki ağlarım şiirlerime-

belki sen geçersin dudağımdaki uçurumun kenarından

belki adın düşer ellerimden, ilmek ilmek okunursun sayfalarda

hiç olmadığın kadar dokunursun içimin coğrafyasına

adın şiir olur, adın aşk olur, adın benim olur satırlar boyunca

bak

kokusunu ezberleyemediğimiz çiçeklerin büyüsüyle sesleniyorum varlığına

beyazını teninden, mavisini içinin denizinden çalan rüzgarına

esme şimdi öyle, vazgeçmişken tüm mevsimlerin ayazından

esme kalbimin üzerinden uzaklara

tahammülü yok artık içimdeki çocuğun her rüzgarda avutulmaya.

-dilimde hala onulmaz bir yara gibi 'seni seviyorum'

bağışla, bu kadarcık harfe dünyayı sığdıramıyorum-

kararıyor ellerimde göğün ışığı

çoğu kez bulanıyor denizde su

içimde tebessümsüz bir yüzün misafirliği

yüzsüzlüğü diz boyu

okuduğu romanlar ağlatıyor aşıkları aşklarına

ve seni anlatıyor şarkılar sabah akşam

uçmayı öğrenemiyor kalp dediğin

ama düşüşlere alışıyor insan...

gece'm

-içinin kuyularına dökebilir miyim içimi

bir kerecik de olsa unutma beni...-