Esmer Hüzünler

bazı geceler vardır kendini unutursun her şeyi bırakıp

bazı sabahlar vardır bir şiirin kuruluşu gibi aydınlık

o esmer hüzünlerdir ki bizi en derinlerden sarsar

uyanırsın bir arzu ahvale çıkamazsın güneşe gündüz gözüyle

ne yaşamıştık, umutlarımızdan sarkan cemreler ne söylemişti

kimden ne kadar almıştık hayatta, hayat unutur muydu bizi

miğfer giymiş, kılıç kuşanmış kahramanları gibiyiz zamanın

yağız atlar gibi savaşa giriyoruz, çıkamayacağız canlı besbelli

kahreden yalnızlık kalabalık hüzünlere sürüklüyor ikimizi

ne zaman güneş doğacak ne zaman ayrılacağız kim bilir

gitmiyor hasret belası düşünceden, düşüncelerden

sığınsak da bir köşeye, çekip çıkarıyor ölüm içimizdekileri

bir bulut gibiyim ne zaman hangi şehre yağarım

ikindilerin haydutu, çıkmaz sokak çalgıcısıyım

dağıldım büsbütün, haberi yok kimsenin yaşadığımdan

ne olur vurun kelepçeyi korkuyorum kalabalığınızdan

tan ağarır şarkılar başlar, şakaklarına düşer yaşamak yanlışlığı