Eti Kemik Geçiyor

zamanın tokmağı ihaneti vurduğunda

ha şimdi ha şimdiler

dört bir yana savruluyordu

saliselerle dakikalar sözleşmiş

yokluğa koşuyordu

ne sana çeyrek kala vardı

ne beni çeyrek geçe

ne akrep yerindeydi

ne yelkovan

birbirine hasretle geçen

koca bir döngünün

senelerdir sızlanan tik takları

sus diyordu

sus

ihanetinin dişleri

eti kemik geçen saatimden

çocukça sevinçlerimi

umutla bekleyişlerimi

koparıp almıştı

zamansızdım

sızdım