Evim

Dört duvar arası değil bu mekân,

Huzurun kokusu tüter odanda.

Dışarıda fırtına, kopsa da tufan,

Ruhum sükûnete erer koynunda.

Eşik kederi dışarıda bırakır,

Açılan her kapı ümide çıkar.

Yorgun argın dönen kalbi yatıştırır,

Pencerenden sızan ışıklar.

Anılar gizlidir her köşesinde,

Duvarlar şahittir tatlı söze.

Bir çayın buğusu, gece sesinde,

Teselli dağıtır hüzünlü yüze.

Burası sığınağım, benim kalemdir,

Dünyanın yükünden kaçtığım liman.

Yastığım, yorganım dert ortağımdır,

Zaman yavaş akar burada her an.

Eski bir sedirde hayale dalmak,

Soba köşesinde çocuk olmak var.

Kendi dünyanda baş başa kalmak,

Burada son bulur bitmeyen ahlar.

Gurbetin kahrını unutturur her an,

Kokusu başkadır, havası başka.

Burada her eşya canlanır canan,

Vatanın küçük bir hali bu köşe.

Şükürle açılır her sabah perde,

Huzurla kapanır gece kapısı.

Gözümü yumsam da kalbim bu yerde,

Ömrümün en güzel, kutsal yapısı.