Evler Ve İnsanlar

Kerpiç yüzlü, dost yüzlü

sırt sırta, yan yana, omuz omuza

insanlar ve evler vardı bir zamanlar...

Bir zamanlar

sokağa açılan pencerelerin gamzelerinde

pembe sardunyalar

coşkun rayihasıyla duvarlarını süslerdi

sarmaşıklar, henımeliler, mor salkımlar

Rüzgârın üflediği halay havalarıyla

düğün dernek kurardı bahçelerde

yeşil erikler, aksöğütler, karadutlar bir zamanlar...

Bir zamanlar

gözler anlatır, sözler taşırdı

yürekte çağlayan sevgiye dair tüm türküleri

söylerlerdi hep bir avazdan

şan, şeref, erdem tüterdi bacalardan

Toprak kokardı, insan kokardı

zeytin dallarının uzandığı

köyler, kasabalar, şehirler...

Ve

değişmemişti dünya bir zamanlar

Şimdi

masal oldular...