Evrenselist'in İncileri

Ellerimle kendim teslim ederim yüreğimi artık ben sana

Ve kapılsın gitsin artık gözlerim bakışının berraklığına

Renginin eşi benzeri yok uçsuz bucaksız dünyamda

Eşsiz gülüşünü inan hiç görmedim başka bir kadında

Ne kadar da büyük konuşmuştum kendime oysa

Sürükleyemez demiştim hiç bir kadın aşkın yamacına

Ellerimi bağlardım da yine kapılmazdım aslında

Leylaklar içimde açılsa da,Yüreğime sevgi saçılsa da

İncilere ulaşmak zordur dedim hep istiridye kabuğu altında

Son bir şans daha vermeli miydim yüce sevdaya?

Tenimi, ruhumu, benliğimi acıtsa,kanatsa da'

Tutup da yakamdan beni uçuruma salsa da

En derinden yaralanmış parçalanmıştım nasılsa

Ne kadar daha olabilirdi ki içim paramparça.

İnciye ulaştım en nihayetinde zor olsa bile

Nefesi, vücudumu baştan ayağa yakıyor tutku ile

Cenneti seriveriyor gün gibi gülüşü düşlerime

İnadına sevesim tuttu ölüm düşmüşken peşime'

Sesime nefes veren ey savruk saşlı kadınım

İnceden inceye sana bilemiyorum nasıl kapıldım

Ne yapsam ne etsem gidemem ben senden

Emin oldum, artık şüphe etmiyorum sevgimden.