Ey Benim Mahruyanım

Ey benim mahruyanım

O ay cemalinde bulurum huzur

Geceme doğmadığın an sanki durur zaman

Mihriban sözlerin sadrıma vurur

Ah o vuslatın yağdığı an cemreler tutuşur

Engin hülyalara düşer dördüncü cemre

Saadet kapıları aralanır gün tulû ederken guruba

Fark ettin mi niçin ümit doğdu ufkuma

Sevgide denge değdi sol yanıma

Gıyabında durdum niyaza

Huşû ile baktım şöyle etrafa

Dedim şiirlerle alıp başımı gideyim

Gideyim de hangi gurbette eğleneyim

Mihnet başımda dünya, minnet duysam da yolcuyum yolda

Gönül borcu bu ödenmiyor parayla pulla

Gariplerin sarptır yolları yokuş

İnşirah niyetiyle durdum kıyama

O dehşetli zamanlarda dua ile dayandım her gâma

Şefkâti engin Mevlam yeğâne lûtfuyla mamur eyledi

Dehşete düştüğüm karanlık gecelerde

Gökyüzüme mahruyan serdi

Ve yürek yine tutuklandı susmaya, mahpus ettim artık gülüşlerimi haramdır gözlerine!...