Ey Şair!

Azdı ar damarı yine toprağın

Ölü gömdük çıyan fışkırdı her taraftan

Bahar şaşkın

Yağmur şaşkın

Cemre şaşkın.

Şahlandı yine yabancı sesi doruklarda

Sular yandı

Rüzgârlar duruldu yangınlarda

Puşt zulası aç köpek kavminde han ola

Yol şaşkın

Yolcu şaşkın

Yoldaş şaşkın.

Ve krizantem gülü boynuna suç astı

Adım adım dolaştı mahkûmiyet hasretini.

Özlemek,

Yakamoz tenli çocukların yüzlerinde gülümsemekti.

Eller duvarlarda anatomisini yazar

Mem u Zin'in

Hülasa bir şimşek çakar

İçimdeki çocuklar şaşkın

Yaşayan yanlarım şaşkın.

Zafer sesi duyulmaz oldu ey şair!

Bu ne üçgendir, yangınların gözbebeğinde

Bu ne çirkeflik, mutluluğun gülümseyen sesinde

Yol yakın ey şair!

Gitmeler şaşkın

Yaşama bilinci şaşkın

Ölüm şaşkın.