Ey Şiir Uykumu Ödünç Al

(Yanındaydım, gözlerini yumardı hep geçerken o karanlık geçitlerden.

Sorardı her defasında)

Geçtik mi, geçtik mi?

...

Ruh savrukluğum: Sözcüklerimin şımarık kontesi.

Bilmenin acısıyla bir kenti buruşturup çöp kutusuna atmak

Bencil kuşların gözü önünde.

Tanrım, sayılara huzur ver

Anlamın küme düştüğü

ve acemi kadınların

Gövdemde ok atmayı öğrendiği zamanlar

Sanırdım ki yazmak masumiyeti gıdıklamaktır.

Dünya ağzımı katlayıp çantasına koyduğu günden beri

Mistiğin çekirdeği sürekli patlama halinde.

Dedim ki, aşk; atomların dansıdır

Satır başı bile değildim henüz

Özür dilerim Einstein.

Sonra ne olduysa bir gün edebiyat

Kokmuş yatağından kalkarak duşunu aldı

ve alnıma boşalttı belindeki böcekleri

Gregor Samsa bile hafif kaldı yanında

Uyandı içinde yaşadığım deli

Kalbimi özenle kırıp uzaklaşırken ordan

Bir sigara izmariti elimden tutup başkaldırmaya götürdü beni

Kafama çarpan kocaman bir gerçekle

İnsana açılan pencereyi gördüm -pencereler evlerin gözleridir

Kullanımdan düşmüştü yaşamak

Özür dilerim anne.

Gülümsemeyi kim icat etti bilmiyorum

Helal olsun.

Yağmur sürekli arkamdan konuşuyor

Ben yokken düş sözcüğünün yerini değiştiriyor

Sevgilisini askıda unutan geçmişi inceleme ustaları

Dediler ki; utanç tüm zevklerin kaynağıdır

Gidip kendime bağıracak bir tepe bulurdum

Önceliğimi yitirdiğim zamanlarda

Bıçaklar ondan sonra beni dikkate aldı.

Uçurum henüz ilkokula gidiyordu

Üşümenin ne olduğunu bilmiyordu 'herkes aslında hiç kimseyken '

Sonra yine başladı o sesler...

Seslerle konuşmayı ilk öğrendiğimde on altı yaşındaydım

Herkes on altı yaşındaydı

Heja! (bu onun gerçek ismi değil)

diye yankılanıyordu beynimdeki tıkanmış mazgallar

Mole küllerim benimle konuşmuyordu

Heja en çok merdivene benziyordu

Gölgesiyle beraber siktir olup gittiğinde

Şimdi aşkı ev işlerinde kullanıyor.

Yine bir gün ansızın büyüdüm hiç gereği yokken

Büyüdükçe, suçlarım derinleşti

U-yuş-tu-rul-ma-ya itiraz ettiğim için

Üstelik bunu heceleyerek ve üstüne basa basa söyledim

Kendimi öldürüp olay yerinden uzaklaştım

Şair olup kardeşimi yanıma aldıracaktım.

Kader izin vermedi, özür dilerim kardeşim.

Ellerim cebimde aç perişan eve dönerdim

Sevgili eşim yalnızlık, öyle bir sofra hazırlardı ki

Bir tek kuş sütü eksik olurdu.

Vicdan tamir edilebilir bir şeydi o günlerde

Devlet gevşemiş vicdanını tornavidayla sıkıyordu

Gözümdeki perdeyi çektiğim bir sabah evimden kibarca alındım

Uzun süre içerde kaldım, kendimle adım çıkmıştı

İçerdeyken bir sürü hitaplarım yayınlandı sosyal medyada

Karekök olarak dışarı çıktım, küçülmüştüm

Babam karikatürümün elinden tutup

Beni adam etmeye götürdü, başaramadı.

Babama Kom piç yüz'ün sözünü hatırlattım

'Erdemli birey erdemli toplum '

Ardından şunu da ekledim;

'Tarih eşcinseldir'

Babam bunu küfür sayıp evlatlıktan reddetti.

(Başbakanlar şiirden ve karikatürden uzak durmalı.

Tiyatronun peşini bırakıp romanı özelleştirsinler.)

...

Pencerenin ağlamasıydı

Şiir. Saçaklardan döl yağarken.

Kâğıt mendil satıcıları

Masumiyet dükkânında ölürler

Morglar kamu malıdır.

Pencereler, evlerin dudaklarıdır

Öpüşemezler.

Yaşlanmak; yeryüzünün eskimesi

İmam nikâhlı gezegende.

Benimle benim aramda

Çamurlaşmış ülke.

Bütün bu sözcükler çadır hayatını tercih etti

Halay çeken imgelere silahlı saldırı

Boş kovanlar; beyaz Reno'yla kayıplara karıştılar.

Yıldızları meleklerin gözleri sanan

Şairler. Gerçeği arayış nerede yaşar?

Bu ruh savrukluğum.

Ölümcül kontesim.

Bu resmi soytarılar

Çağından...

Ey kalbim!

Aç gözlerini artık

Geçtik.