Ey Yaşlı Bilge

Bir deniz kabuğunu yaklaştır kulağına

Engin melodinin lirik dilinde şifrelenen

O otuz kuşun tüyüyle yazılan

Ayrılık vadisinde dolanan suların

Hırs ovasında ritmini bulan rüzgârın

Kıskançlık gölünde kayalara vuran yorgun dalgaların

Aşk denizinde bestelenen hayatın

Şarkısını söyleyecek sana

/.../

Dinle!

Ey yaşlı bilge

Suskuya bulanmış

Sonsuzluğun içinden sessizce ilerlerken

Yalnızlığa açılıyorsa bizi esir eden...

Ve hala biz diyebiliyorsak

Bu evren

Ve bu güneş altında hala dilenirken

Acıları görünmesin diye geceyi bekleyen

Birkaç sevdalı

Avuç içlerinden tanrıya seslenirken

Saklanıyorsa hala

Sen neyi...

Tutsaklığımı her gün bir kapı arkasında soyup

Yorgun şehrin unutulmuş yanaklarına bedenimi asıyorsam

Bir yılanın koynuna usulca kıvrıldığımda

Tenimi hoyratça okşuyorsa zaman

Aç mızıkanın sesinden bağırıyor bu iç mekân

Kulaklarımı kemiren

Doğurgan bir alfabenin p.ç bırakılmış sesi

Saldırıyor üstüme dilimi yemek için

Şiir yıkılıyorsa

Bil ki;

Şair içe gömülü bir ören

Yitirdi tüm sözleri

Dinlediği artık

Yaşlı bir geminin siren sesi

Çığlıklar damıtmış gizli hüzün

Ben tüme vardım bu gün

Anlamı yaralayan imge durgunluğu

Nesnel müfredatın kasvetli yansıması

Gerçekten gelip düşe dönüşen

Tuzluyorum cümleleri

Deniz takılsın artık ağlara

Görevdeş bir dürtü

Çünkü kendimi atıyorum

Eş zamana

Devir şimdi gözlerini

Savrulmuş yıldızlar

Bir öpüş gibi parlıyorsa

Gövdesinde taş kırıklarıyla

Suda kırılgan ışığı anımsa

Kulaklarım tıkalı dinletme bana...