Ey Yedi Tepeli Istanbul

Ne seni sevdigimi unuttum istanbul

Ne içinde barındırdıgın o güzel insanı

Atatürk seni boşuna mı aldı bizim için

Ey yedi tepeli istanbul

gözlerinde yaş olanın merhemi oldun

ocagında duman tutmeyenın dumanı oldun

şimdi neden bu kadar zalimlik edersin

geleni her seferinde aç ve sefil gönderirsin

o güzel aşkımı çıkar içinden

bak o bogazdan geçerken bir daha girmem içeriye

ben sana sen bana muhtaçsın

şu güzel dünyada

aşkıma zarar verme bak son olsun bu

sen bana Atatürk'ün emanetisin

aşkıma sahip çık göz yaşı dökülmesin

o güzel tepelerden süzülmesin

kalbim sana açık

sana aşık

bırakma beni tek başıma

geleni çevirme her zaman bas bagrına