Eylemsizlik

Kafamda rasyonel dokunuşlar

Kaç çağ göç etti belleğimden

Kaç kez yolları ayrıldı ruhumun

Ellerimi ve gözlerimi de alın

İçimde hangi varlık konuşur

Aynı anda sayısız nesneye dönüşüyorum

Kafamda fosilleşen bir dünya

Sayısız ödevlerim var kemikleşmiş

Köküne inilecek bir yaşam

Sevilmesi gereken insanlar...

Hayat ağır bir şiir

Tüm mısraları hızla geçerken

Takılıp kalıyorum bu dizelere:

"o isteği beslemeliyiz!

ve ruhun köşelerini esnetmeliyiz,

sınırsız bir çarşaf gibi.

dünyanın ilerlemesini istiyorsanız,

el ele vermeliyiz."

Savaşımısız,yitip giden bir dünya

Ah eylemsizliğe itaat edenler!

Erken olgunlaşan cılız bir meyve gibiyiz

Ne gözleri okşayabiliyoruz

Ne tat verebiliyoruz

Büyüyoruz,çiçekler arasında bir yabancı gibi

Yollar anarahmine ayrılıyor

Güzelleşenler ve dalından düşenler

Sesler kaynaşıyor yüreğimde

Ne kadar çok isterdim Beethoven’a ulaşmayı

Hayatın ritmi kaçıncı senfonideydi

Oysa yalnızım ,avuntusuz

Dört yanım çıplak duvar

Dışarıdan gelen tek bir sese muhtacım

İnsanlık,suskun

Karanlıkta yürüyen bir nöbetçi

Uygun adımlarıyla...