Eylül

Sarıya çalan bir ikindi vakti,

yazın telaşı çekilirken sokaklardan,

balkonda unutulmuş bir fincan

yavaşça soğur.

Eylül gelir;

kapıları çarpmadan,

perdeleri hafifçe kıpırdatıp

ayak uçlarına basarak.

Bir akşamüstü

masanın üzerindeki ışık değişir,

sanki ev,

bir şey söyleyecekmiş de

vazgeçmiştir.

Kırgınlık değil bu,

yalnızca yazdan kalma bir yorgunluk;

dalında biraz daha durmak isteyen

bir yaprağın

sessizce yerini bırakması.

Sonra rüzgâr çıkar.

Önce boş sokaklardan geçer,

sonra açık kalmış bir pencereden

içeri girer.

İnsan o zaman anlar:

bazı vedalar gitmek değildir,

bir şeyin artık eskisi gibi

beklenmeyeceğini bilmektir.

Ve akşam,

balkondaki o soğuk fincanın yanında

biraz daha erken kararır.