Eylül Akşamı

Bir yaz akşamıydı eylülün

Hava biraz serin gökyüzü ise yıldızlı

Dolaşırken bir başıma yalnız sokaklarda

Uzakta, benden çok uzakta

Bir ışık belirdi gözlerimi çalan

Ben yaklaştıkça ona, o benden uzaklaştı,

Ben ona koştukça o benden kaçtı.

Nereye koştuğumu bilmeden,

Gidiyordum ona doğru.

Belki bir sonsuzluk belki de mutluluk,

Yolun sonunda beni bekleyen.

Her ne ise beni bekleyen

Bil ki hayalimdeki sen kadar önemli değil

Koşarken içimdeki ben, bana sığmıyordu

Bir umut vardı içimde, küçükte olsa

Belki sana koşuyorum diye

İçimde yaşattığım sana

Öylesine özlem duyuyordum ki

Ne hayatı nede herhangi bir şeyi düşünüyordum

Her gece kendi kendime konuşup

Sana düzinelerce şiir yazıyordum

Ve birden anlıyordum ki

Yanı başımda benimlesin

Sanki elimi uzatsam, sana kavuşacak

Özlem duyduğum gözleri görecek

Hasretini çektiğim sözlerini duyabilecektim

Haftalar, aylar hatta yıllar geçiyordu

İçimdeki sana özlem duyarak

Ve şimdi ben ışığa koşarken

Gözlerimde yaş, ellerimde titreme

İçimde ise çocuksu bir coşku

Diğer yandan da şüphe

Ya sana doğru gelmiyorsam

Gözlerini göremeyecek, sözlerini duyamayacaksam

Sana yazdığım bu şiirleri

Gözlerine bakıp okuyamayacaksam

Ne anlamı var meçhule koşmamın

Dursun ayaklarım, görmesin gözlerim ışığı

By_FiRaRi

30.03.2009