Eylül Merhamet Dileniyor
En güzel mevsimden dökülüyor umutlar
Yaprağın renginden çalınmış hüzün
İçimizin ıslaklığı gibi bu yağmurlar
Biraz ürpertici, biraz sıcak
Şehrinin kapısına dayanmış yalvarışlarım gibi
Eylül merhamet dileniyor
Senin huzuruna sığındığın gülüşler
Artık canlanmıyor
Eylül merhamet dileniyor
Burnumun ucunda ki küçük ben
Kaşının çatında ki o derin çizgi
Kirpiğimin ucu, sakalının köşesi
Bak kalemimin kıvranması yeniden
Tüm sonbaharlara inat
Tüm cehalete inat
Hareket etmesi parmaklarımın
Hep kimsesizliğimizden
Eylül merhamet dileniyor
Gülhane'den, saray burnun'dan
Ve bayramlardan;
Gökyüzüne uzanan selvi ağaçlarından
Eylül merhamet dileniyor
Aşkın başladığı yerden
Florya'dan ve nan'dan
Haliç'ten ve orta kahveden
Eylül,
Nisan'ın bereketinden
Mayıs' ın hüznünden
Ağustos'un mübarekliğinden
Af dileniyor
Ey aşk-ı nar
"İzhep" diyorum
Gölgemden, içimden
Ve istila ettigin rüyalarımdan
Git..
Eylülü biçare bırak
Acımı yalnız
Vicdanın en köhne izini
Heyecanın en zirvesini
Bilmediğin dualarımı
Anlayamadığımız bu hayatı bırak ve git..
Sevmelerimiz bana emanet
Artık
Eylüle cennet, sevdamıza ölum gerek