Eylül Rüzgârı

yitik umutlarla başladı keder...

dalı çürük bir yürek çarpıntısında

seni gizlemek ne de zor şeydi,

kırılganlıklarla dolu bir süre

ve yalnızlıklarla yaşanan her gecede

pişmanlıklarda saklı keşkelerle yol almaktı bu.

gün batımının karanlığında gizlidir tutkusu

derlerdi de inanmazdık biz...

gecenin zifiri karanlığı perde olurdu günahlara

bu yüzden boş geçerdik her seferinde

oysa

gündoğumunun bağrında saklanan huzmesi

ne de acı verici olurmuş

maziyi de en çok bu an hatırlatırmış

saf aydınlığı ile,

doğumu sancılı

doğumu boğum boğum düğümlerlerle bağlı

soluksuz ve nefessiz kalmış bir çocuk gibi

acımasız gerçeğin orta yerinden

bir okla vurur namertleri,

oyuna çevirir sahte ve kevgire dönmüş

paçavralarla kapatılan gerçekleri.

ama sen farklıydın işte,

bilirdik bunu en başından beri,

alıştırmıştın da hepimizi..

ipsiz sapsız tutkularını bilirdik de

hiç düşünmedik çelik zincirlerle

saplanıp kalacağını hudutsuz sevdaya,

gölgesi bile korkuturdu seni oysa,

ürkerdin nazlı bir ceylan misali

hani 'gelincik' gibidir derdin

eylül güneşine tutulup solan

ve aşkı uğruna ölümü seçeni küçümserdin.

gül gibi olmalı gündüz canlanıp

gece solmalı derdin,

solmalı ki yalancıktan,

peşinden sürükleneni eritsin inceden inceye..

avuçladıkça un ufak etsin

yangına tutuşmuş saman gibi

külleri bile savrulsun eylül rüzgarı ile

unutulsun ve hiçbirşey kalmasın geriye..

Eylül 2009