Eylül Sancılarım

toz pembe örülü duvarlarımda

ayrılık çatlakları yüz buldu

bedenim kalırken yokluğunun altında,

yıkıldı gölgem güneşe doğru...

kına çiçeklerim soldu avuçlarımda

avare bir eşkiyayım şimdi aşkına

sen giderken,

- hani ortalık toz duman?

çok şey yitirdim delikanlılık namımdan

fakat hiçbir giden,

senin kadar dokunmadı canıma...

gözbebeklerim sığındı ayrılığın ardına

girmedi gözüme bir damla uyku

katlanırdım elbet,

dayanırdım dünyanın bütün fani acılarına

sen yanımda kalsaydın bir ömür boyu...

oysa ki şimdi,

kırık cam parçaları saplandı Eylül sancılarıma

seni yitirirken,

canımın son nefeslerini de harcadım hatırana

kalmadı bir yudum nefes bu kalp ağrılarıma

dayanmadı yürek,

tekledi onca uğursuz şaibe yüzünden...

sen giderken,

lavanta kokulu sandıklarım açıldı

dert saçıldı odalarıma diz boyu

şiir kuşandım hasretin namlusuna

mısralarımda yivli bir kurşun yolu...