Eylül Şiiri

Ç/almadık

Tarla kuşunun ayaklarındaki

Son buğday tanesini

İmansız bir açlığın

Koynundayken bile

Suyun süpürdüğü mavinin

Yorgun yanıydık

Ufka yakın bir yere yazılan

Hikâyelerimizin son satırlarında

Suskunduk

Güz saçaklarında

Deliren rüzgârların

Olanca arsızlığında

Düşerken ayazları

Üstümüze

Ve

Yitik bir ülkenin

Karanlığında

Yakasız gömleklere

Asılıydı gençliğimiz

Oysa

Biliyorduk

Üşümekti susmak

Isınmaksa

Hor görülen günahlar kadar

_________________Uzak

Ve...

Bizler

Ne çok

Üşüdük

En Allahsız Eylül'lerde

Kimse bilmese de...