Eylül'den Artakalanlar

yazma diyorsunuz deniz'i

mavisini

sen hiç içerde yatmadın ki...

oysa/ sizi ve düşlerinizi yağmalayan o hazan

içine ağlayan arabesk bir güruh bıraktı ardından

kulaklarımdı ilk iğfale uğrayan

insan sayılmıyordu ağlak bakmayan

kendine acımayan

oluk oluk zerkediliyordu zehri

topsuz tüfeksiz kaybediyorlardı bir nesli

düşman aynadaki aksimizdi

eller alıyordu sevdiğimizi

bize kesilen intihar bileti...

olmadı/ müslüm baba'yla içlenip sallamak jileti

aşk kendini kurban etmekti

bilseniz kaç ismail oldum ben

yerine koç gönderilmeyen...

beyaz dizi

tommiks teksas serisi kültürün en afillisi

ne romanı

ne şiiri

bulabilirsen eğer / o da gizli gizli

zindanlardaydı bizden öncesi

kalanlar zaten dünyadan bihaberdi...

en mühim dersimiz din bilgisiydi

zehir gibi olsan hikaye

neymiş ki matematik

fen bilgisi

geçemezdin ezberlemeden tüm namaz surelerini

on altımdaydım öğrendiğimde

yitenleri/ mücadeleyi...

ustayla tanıdım şiiri

o kitaplardan açılan dünya

öyle böyle değil/ sanki başka gezegendi

düşünsenize çay çay gezen bir liseli

dünyası diskodan ibaret

yaşamayan bilmez

o zamanlar adamdan sayılmazdın

gezmemişsen birkaç çay partisi

oysa eskiden benle yaşıt birisi

disko falan görmeden idam edilmişti

hem/ durum hiç arabesk değildi

demek bir şeyler başka öğretilmişti

o günden sonra ben kazıyorum tüm ezberleri

her gece sehpalar kuruyorum zamanın yargıçlığında

çocukluğum

gençliğim

ve dahi tüm benliğim sürekli zan altında

kırıyorum kalemimi hep mayıs telaşıyla

eylül gaddarlığında

ilk/ hakiye boyanan çocukluğumu asıyorum

masumiyetine aldırmadan...

anlayın artık ne olur

biraz geç doğmak az devrimci yapmaz bizi

bizim suçumuz değil ki yatmamak aslan gibi

hem/ sizin bedeniniz

bizim beynimiz hapisti...

size onlar/ bize kendimiz yaptık işkenceyi