Eylül'e Giden Son İstasyon

ya da sadece

güneşin kollarına

atmalı bu şiiri,

aslında en fazla

bir ömürlüktü

her aşk. ben

öyle sanıyorum ki

çay demlenesiye kadar

yeniden kanayan

çocukluğumun

yaralı dizleri...

hal / bu / ki

sılada ıslanan

bir "cemre"

benim ilk adım.

zaten bütün şairler

başım gözüm üstüne

örüyorlar satırlarını.

ama benim annem

daha bana varamadı.

olsun, hangi kuş

yuvasına küstü ki.

belki yarın da

acıyan bir solukla

çıkaracağım pijamalarımı.

oysa ankara kadar

buğulu bir kent

bulamadım daha.

kocatepe'ye bakan

balkonunda gecelere

az mı şiir okudu

bu şair. en iyisi mi

önüm, arkam ve

dahi sağım, solum (ki

dil bilginleri

kızar ikileme arası

giren virgüllere,

neyse ki ben hep

iyi anlaştım

edebiyat öğretmenlerimle.)

hep aynı oyunda

sobe...

yıl iki bin on üç

ankara