Eylül/süz

mart ağladı eylül güldü

dokunduğun her yerim

hardı küldü

odam ağıt kokusu

yatağım lahit

ne çok sevdim seni

elimizle su verdiğimiz

karıncalar şahit

ölülerin bahçesinden topladım

sevda çiçeklerini

örümcekler ülkesine koştu

sen varsın diye

kötürüm ay yanığı ellerim

öpüş moru bıraktığın gölgem

kirpiklerim ağrıyordu

sen giderken

düş kazası

uyanmak istemediğim

rüyalarımda gördüğüm

mumyalandı marazlanan kalbim

çözmek isterken seni benden

tırnaklarım saçlarıma kördüğüm

acıyı iliklerken tenime

tenine karanfiller sürdüm

göz yaşlarımı kaybettim

gecenin baş ucunda

.

.

.

.

.

. . .

saçları örülü

eylül/süz kız!

kalem yandı

kağıt söndü

arama seni onda boşuna

arama onu sen-de boşuna...