Eyvallah II
senin evreninde aşk
nedensellik bağları sınanan
bir olguydu
önceden tasarlanmış ve
hümanist yanı göz ardı edilen
eylemler örgüsü tutuşturuyordun ellerime
sanıyordun ki
tadılmamış mistik heyecanlar bağışlıyorsun ellerime
oysa
parmak uçlarıma bile tutunamayacak kadar mecalsizlerdi
suçlu bendim
senin aşk sandığın şey
benim tahayyül bile edemediğim
bir şatafatın içinde
daha gün ortası yorgun düşüyordu
ve sen yolunda sayıyordun
sırça köşklerinin içinde yaşanan bu paradoksları
sorularımın yıkıntıları üzerinde yükselen
bu cam duvarlar kâfi değil gibi
hayallerinin en kuzeyinde bile
kendine yer bulamıyordu
sesimin sen olmuş hali
şiirlerim
kirpiklerimin
gözlerinin karasına olan tutkusundan
alıştırmıştım yüreğimi amaçsız sınamalara ve
şiirlerime birbirlerini sıcak tutmayı öğretmiştim
her ne kadar görkemli ise de
nefesi kesik bir adam olduğum
çiçek kokmayan bu fanusun içinde
kabul etmiştim sana dair her şeyi
vazgeçmeye de niyetim yoktu
Tahir yahut Zühre olmayı
evrenine yakıştırmadığın güne dek
oysa benim sol yanım
yokluğu kanıksamış bir yanaşma gibi
razıydı yamacında yaşamaya
ve senin var ettiğin çelişkilerin
iç mücadelesine yenilemeyecek kadar güzeldi
kapısında el izin olan hayallerim
şimdi
kanadı kırık bir kuş gibi yalpalıyor
bir hayalim vardı diye başlayan iç sesim
yazıya dökülemeyen onca kızmışlık
bir duvar örse de yüreğime
öyle çok özledim ki ...
kirpiklerine yeter mi bu özlem
bilemem ama
eyvallah
daha fazla yazarsam
hatırını kıracağım