Ezberi Düş/müş Zavallı/lar...

Göçler başlar ruhumuzda

Ağlarken,

Duvarlarda freski, yağlı boya suretler...

Yaslarımız üşüşürdü siyahlara

Havarlar koptukça kan mahmurluğuna

Delik deşik hicran gelir sarmalanmaya...

Sıfatsız mağlubiyetlerin sahabeleri küfürlü

Durmaz içimdeki haylaz çocuk

Kamçılar yürekteki sömürgeleri

En bağnaz sesleri duymaz oluruz...

Bir

Vakit,

Kaç zavallı düşle aciz kaldık

Kaç harami çaldı !gizli saklı perde arkası bakışlarımızı

Ve biz zincirlenmiş hüzne mahkûm kaldıkça

Tökezledik uçurum kenarında....

Yol

Uzadı,

Sırtımızda küfeler külfetle çoğalırken

Nasırlaşan omuz temkinli ve tedbirli davranıyordu güya

Oysa ?şol revan? uzadı iz bilmeyene yol sordukça...

Ezberi

Bozuk

Günlerin,

Güneşe pusulasını kaybetmişti

Zemheri bahara bulanık renkte

İçimizdeki aç özlemler seyahat vakti değil derken

Bir Torba dolusu birikiyordu ahımız...

Yarsız

Ölmüş

bahar,

Biliyorduk ki yârimiz hazan

Mevsimsiz, iklimi hiç sayan

İnsafsız ve hazırlıksız yakalayan

a

c

ı

t

a

n...

Renksiz

Gün

Dönümleri,

İlkyaz güz getirirken kapıya

Müsebbibi sayıyorduk

Sepya renkli fotoğrafları...

Gözlerimizin hilafsız tenlenmelerinde...

Toz

Duman

Ölüm,

İdeallerin iç geçirdiği tozlu raflarda

Cesaretle ihanet ekmek arası olmuştu

Ölümsüzlük uğruna....

Yurt

Bulmuş

Sarhoşluk,

Salıncağında bir o tarafa

Bir bu tarafa sallandıkça eğreti öğretiler

Issızlık ve yalnızlık başımıza dikilip

Yaşam ve ölüm arasında seçime zorluyordu sinsice...

Kısır

Aşk

Meyvesiz,

Miadı dolmuş Ümit reçeteleri

Kabartırken günce sayfalarında

Maziye dönük selamlar getiriyordu altı çizili notlar...

Ve

Türkü

Düşümleri

Israrında kavi yürek,

Ufukta birleşen noktalara asıldıkça gözlerimiz

Makamını önemsemeden türküler yakıyorduk ,

o

y

s

a

b

i

z,

Yürekten

ağlıyorduk....

Seslendiren sevgili arkadaşım Hayatcan Öztürke sevgi ve teşekkürlerimle...