Ezeli Ebed

güneş sırtını döndüğünde geceye

karanlık, usulca akardı siyah kuleden

matem-i şerifler sarardı şehri

aydınlığın sessizce çekip gittiği yerden

umursamazdı kara paltolu insanlar

bu yalnız çekip gidişleri

gece bedenlerinin küfüne uzanırken

hortlardı onlar mezarlarından

bulutlar indiğinde kaldırımlara

ağlaşırdı sokak lambaları, titrek

hüzünle el sıkışırdı kuytular

gözyaşları peyda olurdu boş şişelerde

ağlaşırdı sokak lambaları titrek

karanlık hakimdir artık geceye

?

karanlık sırtını döndüğünde güne

aydınlık, usulca akardı beyaz kuleden

melekler süzülüp inerdi şehre

karanlığın tırnaklarını bırakıp gittiği yerden