Ezher

EZHER

Gözlerime kaç bin yıl uzaktan bakıyorsun

Söyler misin Ezher..

Kaç bin yıllık yoldan geliyor ruhun.

Kaç ölümlünün ruhunu içti gözlerin

Neden bu kadar derin

Neden bunca küstah, bunca mağrur güzelliğin.

Hayır... Aşk değil

Kadim zamanlardan kalma bir büyü olmalı bu.

Gecelerin renginden

Esrik cengâverlerin dilinden

Savaşlarımın ortasına düşen acı bir çığlık.

Ölümlerimin üstüne örtülen siyah bir tül

Kızıl lâl, yahut Lâhuti bir sükun.

Gözlerin....

İki damla su, iki damla siccil

Kaç aşka bilendi kim bilir.

Kıyısında gezinen

Heyulaları hançerlemeden girmedi hiç bir şehre

Biliyorum

Mecruh hayatlar düşüyordu

Her gece ellerine.

Geçtiğin yerlerde

Göller üşüyor muydu Ezher

Sular ürperiyor muydu ayak sesinden

Işığına sarılıyor muydu ay,

Çocuklar annelerine saklanıyor muydu korkudan

Yüzüne biat etmiyor muydu güller.

Ruhumun ölü toprağından

Mecruhlar dirilttim.

Kun feyekun sırrını duydum içimde

Arzıma indiğinde hazin bir sükun

Yanağımdan öpen damlalardan

Yağmurlar biriktirdim.

Onun için yağmur kokuyor şimdi ellerim

Sabahlarım yüzünü seninle yıkasın

Toprağım sen koksun diye.

Ve birde..

Hiç bir gün kalmasa da

Acıyla süsleyip

Sana kurban etmediğim

Seni sevmekten vazgeçmeyeceğimi

Bil diye...