Ezila

Kakülü hüzün

Kirpiği elem kadın

Gölgenin gökkuşağına sığınan mülteci

Bil ki yağmurun iki yüzü var

Bulutlar da sevda satar

Haraç mezat

Sır unutur

Vefaya hiyanet katar

Vur beni ayrılığın öykündüğü gözlerinden

Kanarsam namerdim...

Utanıyorum

İliklerime işleyen bir vefasızlık için titremekten

Son sözünden bir ateş kardım

Bir köprünün altında

Gözlerini yaktım bağrıma

Tatlı bir uykunun kavşağındayım

Bir yanım git diyor

Bir yanım gel

Gözlerin ne güzel tütüyor

Ben sana dönüyorum Ezila

Yüreğim Cevdetlerin ölüm köprüsü

Gagası kınalı kuşlar gördüm

Ve göz yaşını kanadıyla saklayanlar

Kafesini avuç içimde tuttuğum bütün sevdalar

Ezilmiştir Ezila

Sen yiğit bir duruşla an

Unutulanlar destanına dilinin ucuyla kar beni

Bana böyle bak

Bir minderlik yerim olsun dizin dibinde

Bir volkanın ağzında ısıtılan yar gibi

Bir yanardağ bağrında kor gibi

Yüreğin cehenneminde odun

Dilinde deli mayın

İster bağır ister sus

Beni ateşinden ayırma Ezila

Ben senin toprağın olayım

Sen bana gökyüzü

Bir güneş bir yıldız tesellisi ile

Uzak dur istersen asırlar boyu

Gece güllerini dökerken şafak vakti

Asılayım ilmek ilmek

Bana kurulsun her darağacı

Soluklarımı diz tespihine ölümlerin

İmamesi yitik bir kabre koy

Dilersen taşımı bir çöle koy

Ne demiştik bir zamanlar

Yağmurlar ki senin müridin

Bulutun feyzi senden

Denizler ki senin oğulların

Dolup taşacaklar emdikçe ak göğüslerinden.

Sen susma Ezila

Hürriyeti bu aşkın senin sesindir

Sevdanın düğmelerine iliklenmiş iliklerim

Sevdanın hırkasını soyunmak kefenlenişimdir

Hece hece kelepçele beni

Bir cümle kur

Darağacında aklansın ipim

Sen susma

Gülüşü deniz, susuşu çöl bitirenim

Bütün suslar benimdir