Feraye

Feraye

Ahh Feraye

Adı dudaklarımda vird olan Gül-i Rana’m

Taaşşuk etmiş kâlemime Sevdâsıyla renk verenim

Rızk bilip şükrettiğim

Can Suyum bilesin

Ben hep seni yazdım

Yürekçe’mi Aşk’ça mezc edip

Gâh tebessüm

Gâh hazan-ı hüzün

Rengine bürüdüm şiirlerimi

Derimi kağıt

Kemiğimi kâlem

Kanımı mürekkep belleyip

Dividimi damarlarımdaki sevdâna

Bandıra bandıra Aşk ile seni yazdım

Bazen yırtık libaslı kelimeler çıktı

Bazen en afillisinden acılar

Bazen ipek kumaşlara işlediğim ismine medhiyeler

Bazen hasret döküldü lisanımdan

Bazen gelişlerine raks eden semazen ruhlu kelâmlar

Dönmedi dilim senden gayrısına

Harfler sadece isminde ruhlandı

Ve ben hep seni yazdım Feraye

Öyle muhlis

Öyle reşha misal

Öyle zarif bir hasreti işledim gönül gâhıma

Aşk sırrınan olur dedi Neşet Ertaş

Ayan etmeden

Mahizar dedim yazdım

Mahi Nur dedim yazdım

Yâr dedim yazdım

Gözden yaşı katık edip

Leyl-Nehar

Coşkulu nehirler gibi bir tek sana aktım Feraye

Bir çiçeğe

Bir taş’a

Bir kumruya

Gözümün gördüğü her şeye sen’i anlattım

Tanımadı Dimağım senden gayrısını

Alem-i şehadet lügatında

Dört mevsim

Elli iki hafta

365 gün

Her lahza

Sen döküldü dudaklarımdan Feraye

Bir tek sen’li kelamlar çıktı Lisanımdan

Ben bir tek sana yandım

Bir tek seni yazdım Feraye

Aklıma

Fikrime

Kalbime

Yüreğimi yüreğine Urvetü’l-Vüskā ile kenetledim

Bir tek sen dedim

Kahrınada

Lütfûnada

Tebessüm-ü hakiki ile beli dedim

Beli dedim Feraye

Liyakat -