Ferfecir

'ışığına kavuşmak için sabahın

bir bilsen kaç geceyi öldürdüm koynumda

kaç şehir dolusu kan tükürdüm

yeşersin diye bozkırlar.

dili olsa da anlatsa sana Larende''

.

yeşil hep seni anımsatırdı bana

sonra gök-su ve toprak

şavkı vururdu yüzünün, baktığım her yere

göğsüme düşse kirpiğin, canı çekilirdi içimdeki Deniz'lerin

sen gözlerini kapasan,

benzi solardı; rengini bakışına adayan tüm çiçeklerin

sana yorardım dolun halini, kamer'in

sırtımı dayayıp güneşe

senli düşler kurardım ; bitimsiz

toprağın çatlağında severdim seni

sen diye kokardı leylaklar

senin ellerinmiş gibi okşamasam saçlarını

kalbi kırılırdı gelinciklerin

'her şeyde sen vardın, ama sen yoktun'

sensiz vakitlerde kopacak sanırdım kıyamet

inceldiği yerden bükülürdü hayatım

merhameti yoktu saatlerin

tutmasam, koşarak gideceklerdi

yüzümü buruşturup atarak, çiğnedikleri yollara

sabırsızdı mevsimler

kapatmıyordum gözlerimi

açınca geçecek zamana inat.

'gözlerinin siyahına işlenmişti bakışlarım,

gözlerin yoktu'

sana ulaşmak içindi gecelere tahammülüm

uç uca ekleyip saçlarını yıldızların

yol ettim şehrine uzanmak için

hiç bir duvarda adın yazmıyordu

haritalardan silinmişti ayak izlerin

'çizdiğin resimlere bakıyordum, ellerin yoktu.'

sen, neden yoktun ?

kaç sözcük telef etti ömrünü, seni anlatmak için

uykusu kaçtı en mahrem düşlerimin

tenimden süzüldü sabah, gözleri ferfecir

geleceğin âna candı adağım

candan öte yok başka variyetim

gel sabah ışığım

sarıl bana bin yıllık hasretiyle sevinin

bıraktığın yerdeyim