Fesleğen Kokusu...

Cehenneme düştüm,

Berrak tenimde kordan izler

Ateşten bir kafes

Her yer karanlık

Açık, koyu bir yalnızlık!

Çığlık çığlığa sessizliğimin içinde boğulan tezatlık..

Yanımda durur terinin kokusuna mahkum mahlukatlar...

Parmak uçlarında yürür gibi bedenimde sessizce dolaşmanı özledim...

Basık, boğuk, inlerde, kuytularda sevişmeye boğulmak...

Sen bağışlanılmış organlarımdaki kopan çığlık

Ayrı ayrı hücrelere konulan

Her hücreyi kana bulayan sinsi düşman

Savaşınla neler mağlup ettin fark etmedin...

Yenilmek yokluğundaki boşluğa

Ihlamur, fesleğen kokuları,

Birkaç yaprağı umutsuz fallarıma kurban ettiğim papatya

Kabuğu yaralı,

Kaçış planına uyumsuz sığınaksız böcek yumurtaları

Kötülük enjekte edilen boşaltılmış bedenim

Kirpiklerimde kandan karlar

Her damlada sen gibi yanağımdan dudağıma süzülen kardan adamlar,

Birikmiş yüzümün yarı yalın haline...

Saçmalamak...

Doğa anaya saygısızca sorgulamak toprağı ve aldıklarını...

Nerede benim sağ bileğimin kırık kemiği

Hani nerede bi yanı eksik ifadem...

Gülüşümü kime bıraktın

Yarın olmayacakmış gibi

Yarın bi güneş tutulması....

Buz tuttu gözyaşım da salına salına düşemedi suretimden avuçlarıma...

Kimliğimin isim hanesi yokluğuna bulanmış

Bu geceyi sabaha bağlayan ince çizgide

Toprağını avucuma alıp yas ettim...

Sen ölümün koynunda,

Yüzüne bağladığın yüzsüz ifadenle

Yağmur kokusuna teslim...

Usulca üfledim ruhunu

Ve...

Bıraktım cesedini ölümün kadınına...

Saçların hala ıslak...

Sustum...

Hoşçakal...

Bi kaç yaprağı umutsuz falıma kurban edilmiş,

Bi yanı kırgın

Bi yanı affetmeyi öğrenmiş

Papatyalar ektim saksıdaki fesleğenlerin yanına...

Bu gidiş son uyku hali,

Sonrası sessizlik...