Firuze

Hüzzama boyuyor yol boyu yaprakları rüzgar

Ben mecburi yolcu,hanı kundaklanmış hancıyım

Öyle bir yangın ki sinemde sinene sitemkâr

Bu yolda gördüğüm bütün hanlara yabancıyım

Hapsolduğun yerde beni anar mısın Firuze?

Bir çentiklik yerim var mı kalbinin bir yanında?

Herkes Cennet ister, narda yanar mısın Firuze?

Taşıyabilir misin gözyaşlarımı kanında?

Ben amansız bir firakın ağuşunda biçare

Sen gözlerimden ruhuma giren zehirli hançer

Göğün en ücrasındaki ulaşılmaz sitare

Bu saf gönlümse hala sana dokunmayı ister

Bir deniz önümüzde,peşimizde Firavunlar

Halâ riyâkar dualar dolaşır dilimizde

Ne sandığımız kadar temiz yüreklerimiz var

Ne de Musa'nın o kutsal asası elimizde

Firuze,ben serabının meftunu bir deliyim

Peçesini bile açmadı sen yokken kaç bahar

Gözlerindeki efsunu yalnız ben bilmeliyim

Onlar ki senden bana kalan yegâne yadigar

Vazgeçtim visalden hayâlin bile yeter oldu

Bir türlü uyutmayan misafir gibi her gece

Acımasız zaman der miki yeter,süre doldu?

Onu da alır mı acaba elimden Firuze?