Fosil

desem ki

şu ıssız ormanın kalbine

söylenmemiş kelimelerin

yemyeşil ağacını dikmeli

sırf senin için...

ihtimaldir

zırhlı bir lodosun

arsız ve çırılçıplak heybetine

aldanmak da var

ferah bir şafak vakti

üslubunu bahar sanıp

pür telaş kanabilmek...

nasıl teğet geçmeli

tenine dikiş atan zamanın ağusunu

ve kamburundaki taşları

bilmem ki...

kim bilir belki de

hummalı bir ceylanın dilinden

mahur bir umut dökülür ellerine

ve suskunun fosilleşmiş kederine

ağır bir mana yükler.

H. Korkmaz

Maj 2025 Sthlm