Fukara Bir Şiir

Hafif olan neydi

Kendine göre yeteri ağırlıkta olsa da hayat

Ayaklarımın taşıdığınca yaşayabilirdim kendisini

Sonuçta biliyordum

Ciğerlerimdeki hava emanet

Ellerimdeki boşlukta ihtiyacım olan hisler birbirine girmişken

Gözlerim bilinmeyenin hasretiyle dolup

Hareketsiz kalacaktım tabii ki

Hayat kolay olmalı demedim hiçbir zaman

Hatta

Duvara her tosladığımda

İçimdeki minnetsizliğe yenilip

Kader deyip geçmedi de dilim

Ama

Nedensiz olduğunu düşünmediğim bir öfkeyle karşı koymaya çalışırken olacaklara

Yerlerde çaresizce yuvarlanırken

İnandıklarımı da sorgulamadım diyemem kimseye

Oysaki

İsyankar yumruklarla meydanda toplanan kalabalığın ön saflarında duranları izlerken

Ve

Tanrı’nın adaleti çekiştirirlerken inançla

Kimdir şikayetçi diye sorulunca

En önde elini ceplerine saklayanlara hayretle bakıp

Heycanla el kaldıran o budalalardan olmakta vardı kaderde

Şimdi

Çarpılmaya gönderilirken

Tek pişmanlığım

Yaptığım şeyler değil

İçimde kalanları söylememiş olmaktan dolayı derdim soran olsa

Halen kader demeye varmıyor dilim

Ama

Kapılar üzerime kapanırken

Tek bir soru vardı aklımda

Sahtekarların mı yoksa budalaların mı mezarlarında daha çok çiçek açacak sonunda